collage pierenbad

Pierenbad

Soms kunnen dingen ineens enorm veranderen als de naam die je ze altijd gaf niet blijkt te kloppen. Ik had dat met het pierenbad, waarvan ik dus dacht dat het pierebad was, zonder n. Het deed me denken aan pierewaaien (zo’n prachtig woord) en ik zag er al een paar enthousiast bungelende kinderbeentjes bij.

Nu blijkt het dus een ondiep bad vol krioelende pieren te zijn en durf ik er nooit meer heen. Niet dat ik iets tegen pieren heb hoor. Mijn beste vriendin en ik hadden toen we een jaar of zes waren samen een wormenfokkerij. We plukten de arme beestjes uit de aarde, stopten ze in een kartonnen doos (wel met tuingrond en blaadjes gelukkig, het was een boutique hotel) en gaven ze allemaal namen. Vervolgens was het de bedoeling dat ze kindjes gingen maken samen, het was de offline versie van SIMS, straight from de jaren ’80.

Maar goed, pierenbad, getver. Ik zet ‘m meteen op m’n lijstje vieze woorden, net onder krentenbaard. Daarbij maakt een n meer of minder me trouwens niet uit. Als je dat leest, krentenbaard, dan zie je toch meteen de zwaar ontstoken rode blaasjes met lekkend pus voor je? En dat op het eerder zo gave kindergezichtje, om te huilen is het. Misschien is een bad vol pieren wel de nog onontdekte remedie tegen een baard vol krenten. Kunnen we daarna meteen die twee vieze woorden voorgoed vergeten.

collage vrouw met blinddoek voor flatgebouw

Het Plaatje

Er zijn (beginnende) interieurbloggers die zich in de schulden steken om hun huis van hippe spullen te voorzien voor mooie plaatjes op Instagram. Dat heb ik niet verzonnen, iemand heeft het me verteld. Met alleen een website gevuld met wat voorbeelden en een aantrekkelijk Pinterestbord kom je er niet meer tegenwoordig. Gelukkig ben ik van de teksten, maar ook daarbij geldt natuurlijk dat je, als je het slim aanpakt, Instagram als verkoopkanaal kunt inzetten.

‘Met jouw content verdien je geen ton per jaar, maar vijf ton per jaar!’, roept de goeroe me toe vanaf de computer. Gewoon goed beeld, activerende teksten, zo snel mogelijk tienduizend volgers verzamelen, je statistieken checken, adverteren en dan ben je er al. Easy!

‘Ik wil eigenlijk gewoon met m’n vák bezig zijn,’ verzuchtte een interieurstylist laatst. Helaas, dat zit er niet meer in, anno 2018. Jezelf laten zien, dat moet je. Alles voor Het Plaatje.

collage Geleende stem

Geleende stem

Had jij dat ook, dat je als puber soms een beetje ging praten zoals de mensen waar je mee omging? Dat je een weekend bij een neef of nicht was geweest en dan ineens het lokale dialect had overgenomen, of dat je probeerde net zo sexy hees te klinken als die coole klasgenoot? Ik denk dat het soms met schrijven ook zo werkt. Uiteindelijk wil je natuurlijk authentiek zijn en je eigen tone of voice vinden, maar het kan geen kwaad om heel veel verschillende soorten teksten te lezen en te onderzoeken welke stijl goed bij je past.

Ik las een tijd geleden twee boeken van Griet Op de Beeck achter elkaar en kan nu zien aan de notities die ik toen maakte dat ik beïnvloed werd door haar stijl. Het kwam goed uit dat ik toen over rouw schreef (het was dan ook geen toeval dat ik toen juist díe boeken las), want het leerde me iets heel zwaars tegelijkertijd te zien als iets poëtisch. Toon Tellegen kan ook zo ontzettend mooi over gevoel schrijven, in zijn geval vaak door de ogen van dieren. Ik kan nog steeds het verhaal over het afscheid van de mier niet lezen zonder tranen in mijn ogen te krijgen van het lachen.

Mijn allereerste voorbeelden waren trouwens niet de minsten: Annie en Anne, oftewel Annie M.G. Schmidt en Anne Frank. Twee totaal verschillende schrijvers, maar beiden met zo’n kracht dat er geen houden aan was. Daar komt het waarschijnlijk op neer: je kunt je een tijdje laten meevoeren door de stijl van iemand anders, maar als er een verhaal (of het liefst meer verhalen) in je zit dat verteld moet worden, dan heb je daar toch je eigen stem voor nodig.

Vrouw met camera op de kop

The100DayProject

‘Waaróm zou je dat doen? Zo’n project heb je toch niet nodig en het delen ervan draait alleen maar om ego!’ Zo dacht mijn man erover. Maar voor mij is een creatieve challenge meer dan ‘een stok achter de deur’ en een manier om online applaus te krijgen. Hoewel die stok een goede manier is om de creativiteit weer eens (een andere kant op) te laten stromen.

Een challenge, in dit geval The 100 Day Project van Elle Luna (check haar boek*) en Lindsay Jean Thomas, dwingt me om weer eens goed na te denken over de activiteiten die het dichtst bij mij liggen, wie mijn ideale opdrachtgever is en hoe goed het is om dingen te maken zonder specifiek doel voor ogen maar wél met een bepaald eindresultaat.

Daarom (en ja, ook omdat ik het als zzp-er ook wel eens lekker vind om feedback te krijgen) doe ik mee. Mijn challenge? 100 dagen lang iedere dag een column schrijven met beeld erbij in de vorm van een collage.

Dag 1: check.

*Elle Luna – Op de tweesprong van moeten en willen