collage zon met vlinder en gieter

Laf zonnetje

Zou het zo kunnen zijn dat iedereen een ideale buitentemperatuur heeft? Waarbij hij of zij optimaal actief is en het beste functioneert?

Mijn man en ik wonen al ons hele gezamenlijke leven in Nederland, maar hij kan wekelijks verlangen naar korte broekenweer, terwijl ik meer van de vesten ben. Misschien ook niet zo gek als je zoals ik gezegend bent met benen waarvan je broer regelmatig vraagt wanneer het gips eraf mag.

Mijn moeder was een uitgesproken warm weer type. Weliswaar puffend, maar onverstoorbaar bakkend in de zon. Ik was vaak bang dat ze huidkanker zou krijgen, niet wetend dat het leven een lange neus trekt naar zoveel voorspelbaarheid. Mijn broer gaat de strijd met de zon nog fanatieker aan, door te gaan hardlopen op het warmst van de dag. In Frankrijk. Bergop.

Hoewel ik meer van de kou ben, zou ik het in het noorden van Finland nog geen jaar uithouden. Het moet wel leuk blijven. En een beetje licht. Geef mij maar twintig graden en een laf zonnetje, dat je af en toe kunt blussen als het uit de hand dreigt te lopen.

collage atlas en raam met gezicht

Ongemakkelijke man

Tijdens het werken staarde ik een beetje uit het raam. Da’s goed voor de creativiteit en je voorkomt er ook nog oogellende mee. Aan de overkant van de straat liep een man. Hij had minimaal twee jassen over elkaar aan, hoewel het zeker 15 graden was buiten. Op zijn rug droeg hij een rugzak, aan beide zijden geflankeerd door een tas. In zijn ene hand had hij een groene weekendtas, in de andere een blauw koffertje en nog een plastic tas met iets dekenachtigs erin. Hij had viezig lang grijs haar en liep licht voorovergebogen.

Wat zo fascinerend was – behalve al die bagage – was dat hij steeds een paar meter liep, een tas neerzette, weer een paar meter liep, koffertje neerzette, een paar meter terugliep, de tas oppakte, een paar meter verderliep, de tas neerzette, enzovoorts. Ik wist niet waar hij naartoe ging, maar het zou hem dagen kosten. Eigenlijk wilde ik hem wel helpen, hij zag er zo hulpeloos uit, maar iets hield me tegen. Waarom? Te ongemakkelijk?

Toen ik terugkwam van het postkantoor, was hij weer op het punt waar ik hem voor het eerst zag. Terug bij af.

collage oor met geluid

Appjesziekte

Tu-du-die
Tu-du-die
Tu-du-die

Er zijn dus mensen – gelukkig heb ik er maar een paar van mijn omgeving – die per zin een appje sturen.

‘Hi’
‘Had je m’n mail nog gezien?’
‘Echt superleuk hè?’
‘Ik begin volgende week.’
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding

Ik noem dit auditieve verkrachting. Waarom kun je deze diarette niet gewoon in één bericht stoppen? Leidt je return-vinger een eigen leven? Of ben je bang dat je als een granny gezien wordt als de ander alleen maar aan het typen… in beeld krijgt?

Toegegeven, ik kan natuurlijk ook mijn geluid uitzetten. Of stoppen met Whatsapp. Of mijn telefoon uit het raam gooien. Daag me niet uit.