collage vrouw met boek en tijd

Stiekeme extra dag

De ‘vraag aan jezelf’ is hip. Niet alleen Flow magazine en zelfhulpboeken zoals ‘Ikigai’ bestoken je met vragen waar je lang en diep over na moet denken, ook de thee doet mee.

Thee?

Ja, als je een Pickwick-zakje openmaakt (in ieder geval de groene, daar zit natuurlijk met name de lang en diep nadenkende doelgroep), dringt een Vraag zich onmiddellijk aan je op. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar mijn theeceremonie begint vervolgens met irritatie. Het zijn namelijk vaak vragen waarvoor je in je geheugen moet graven. ‘Wat is je mooiste herinnering?’ ‘Wie heeft het meeste invloed gehad op jouw leven?’ ‘Welk liedje is de beste afspiegeling van je jeugd?’ Ik klap volledig dicht. Mijn geheugen is eerlijk gezegd niet enorm goed. Ik ken mensen die moeiteloos kunnen oplepelen wanneer we op welk feest waren en wie daar verder wel en niet bij waren. Ik begin al te stotteren als iemand op maandag aan me vraagt wat ik in het weekend heb gedaan.

Natuurlijk, als ik echt heel lang en diep nadenk, komen er heus wel wat herinneringen bovendrijven, maar meestal is het niets waarmee ik mezelf enorm verras. Om mijn eigen irritatie te omzeilen, ben ik maar gewoon overgestapt op een ander theemerk. Vervolgens vuurde de Flow kalender schaamteloos een Vraag op me af. Gelukkig was dat wél een interessante: ‘wat zou je doen met een extra uur per dag?’ Je bent geneigd om te denken dat een extra uur niet zoveel zou veranderen, net zoals je misschien bij een net gewonnen honderdduizend euro ook niet meteen je baan op zou zeggen. Het gevaar is vervolgens dat je gewoon went aan je nieuwe bestedingsruimte en dat je niets opmerkelijks doet met je hoofdprijs.

Terug naar het extra uur. Toevallig had ik het met verschillende freelancers uit mijn omgeving over ‘de stiekeme extra dag’. Dat is een dag die alleen jij hebt en niemand weet ervan, je kunt ‘m dus inzetten hoe je maar wilt, niemand probeert die dag te claimen met afspraken en je kunt al je achterstallige onderhoud doen als je daar zin in hebt. Of eindelijk juist even niks. Het idee van een extra dag, of in dit geval dus extra uur per dag, laat je nadenken over iets belangrijks: waar wil je je tijd het liefst aan besteden, wat is het belangrijkste voor jou om te doen, waar zou je prioriteit moeten liggen?

De grote teleurstelling is: ik ben er nog niet uit. Gelukkig heb ik een extra uur per dag om erover na te denken. Niet verder vertellen.

collage rennende vrouw en hond

Runners hi

Je hebt hardlopers en je hebt sociale hardlopers. Rennende pleasers. Die zweren dat ze nooit aan een wedstrijd mee gaan doen, maar hee, daar staan ze toch aan de start. Omdat Karin/Eva/Dennis het had gevraagd.

Als pleaser is het heel vervelend om in dichtbevolkte gebieden te lopen, omdat je dan het gevoel hebt dat je iedereen gedag moet zeggen. Goedemorgen meneer met hondje, hallo moeder met kind, dag mevrouw met wandelstok, lachje naar mederennende pleaser. Voor je het weet heb je een ‘runners hi’ te pakken.

Hardlopen op het strand is de uitkomst. Veel ruimte, relatief weinig mensen (tenzij je Zandvoort in juli uitkiest), dus je kan gewoon rennen met je blik op oneindig (of op het pittoreske IJmuiden in mijn geval). Moet je alleen nog oppassen voor honden die tegen je aanbotsen.

collage yoga warrior

Warrior

Iets meer dan een jaar geleden besloot ik te gaan sporten. Om de kans op succes (ik was vrij lang vaste sponsor van de lokale fitnessclub) te vergroten, besloot ik te kiezen voor bejaardensporten. Hardlopen, zwemmen, tennis en yoga. Het is dat ik golf niks vind, anders was dat zeker ook in aanmerking gekomen. Mijn gedachtegang was: ‘rustige’ sporten kun je volhouden tot je hoogbejaard bent, waardoor het sporten een nieuwe lifestyle wordt, in plaats van de laatste tijdelijke martelmethode.

Het hardlopen is inderdaad gewoonte geworden. Nu ik 10 km aan één stuk ren, heb ik af en toe alleen wel last van mijn knie of (heeft iemand mijn kunstgebit gezien?) heup. Tijd voor wat gevarieerde beweging dus: kom er maar in yoga. Nu ben ik zo soepel als een pollepel, en de combinatie balans en blijven ademhalen gaat mijn denkvermogen absoluut te boven, dus dit is een uitdaging. Maar goed, niemand die mijn gestuntel ziet, want ik gebruik een app met een intens gespierd type dat de oefeningen voordoet.

En nu heb ik spierpijn. Zou dat normaal zijn, na vijf keer de warrior en een cooling down?

Collage split personality vrouw met plant

Split personality

Mijn 20-jarige zelf  zou me keihard uitlachen om wat ik nu ga zeggen, maar ik doe het toch. Er komt een moment in je leven dat planten je gaan interesseren. Tegenwoordig is dat niet eens zo raar, gezien de urban jungle-trend die je links en rechts om de oren vliegt, maar voor mensen die in het Jan de Bouvrie-tijdperk opgroeiden is dat wel anders.

Ik voel me gewoon nog net te jong om  te weten wat een fiddle leaf fig is en of die van zon houdt of niet. Misschien is dat de reden dat ik tot voor kort stelselmatig iedere plant liet sterven. Ook vetplanten ja. En moestuintjes. Maar het lijkt erop dat er iets veranderd is. De sanseveria’s doen het nog (kunst) en vandaag heb ik zelfs een plant gesplitst. Nee maar echt. Esther (vernoemd naar de stylist die ‘m meenam, ik dacht misschien helpt dat bij het hechtingsproces) was zo groot geworden dat ik besloot dat ze ook wel in twee delen verder kon.

Nu maar hopen dat Esther I en II deze split personality overleven.