Ploeteren op een persbericht

Profielfoto Nicoline van Slingelandt

 

 

 

 

 

 

Het fijne van mijn beroep is dat het zo afwisselend is. Daarnaast is het ook fijn dat ik kan werken met mijn sloffen aan en een sloot goede koffie naast me en dat ik nooit naar een nieuwjaarsreceptie hoef of saaie verhalen moet aanhoren bij de koffieautomaat. Ondanks dat ik bijna dagelijks mijn uren slijt achter een computer, ben ik de ene dag in de weer met boeken verkopen, de volgende dag met boeken schrijven en weer een volgende dag met het maken van een nieuwsbrief of een blog die online veel gedeeld moet worden. De keerzijde van deze afwisseling is dat sommige vaardigheden een beetje roestig worden als je ze niet regelmatig oppoetst. Dat merkte ik toen ik voor het eerst sinds lange tijd weer een persbericht moest schrijven. “Oh, dat schud ik wel even uit m’n mouw,” dacht ik. Tenslotte heb ik honderden persberichten gefabriceerd in mijn vorige leven baan (eigenlijk zo suf als mensen zeggen ‘in mijn vorige leven als’) als communicatiemedewerker bij een bank. Wie, wat, waar, waarom, wanneer en hoe. Zorgen dat het oprolbaar is. Quote erin, doet het altijd goed. Boiler plateje onderaan en klaar.

Nou, mooi niet.

Misschien is het ook wel lastiger om een persbericht te schrijven over je eigen activiteit. Die bovendien regionaal nieuws is, toch weer andere koek dan landelijk. Ik blijf er maar gewoon even op ploeteren, dan komt het vast goed. ‘Schrijven is schrappen’, nog zo’n adagium dat bij het schrijven van een persbericht van pas komt. Daar hou ik me dan maar aan vast vandaag. Ik ga veel schrijven. En veel schrappen. (Wat heerlijk eigenlijk dat schrijvers vroeger lekker agressief op een typemachine konden rammen en als het resultaat niet goed was, ze het papier in een woest gebaar tot een prop konden verfrommelen en in de hoek van de kamer gooien. Daar moet iemand nodig een app voor verzinnen.)

Bij de loodgieter…

Foto Opbouwen Nicoline van Slingelandt

 

 

 

 

 

 

Bij de loodgieter thuis lekt het. Wie kent dat gezegde niet? Op de website van deze tekstschrijver was dit in ieder geval zeer van toepassing de afgelopen jaren. Ik had ooit eens een website met teksten en blogs en leuke plaatjes enzo, maar toen was daar in ene de ‘white page of death’. Klinkt vrij dramatisch en is het ook, het betekent dat je al je content kwijt bent en lekker opnieuw mag beginnen. Had ik dus geen zin in hè? En ook geen tijd voor, omdat ik boeken moest schrijven en opdrachten afronden en verhuizen meer van dat soort hele belangrijke dingen. Maar goed, toen ik webteksten had geschreven voor een opdrachtgever die al zeven jaren zonder online visitekaartje door het leven ging (overigens heel succesvol, daar niet van), vond ik het de hoogste tijd.

Et voilà, hier is ‘ie dan. Lang niet perfect, dat komt in mijn volgende leven wel, maar het is een begin. Nu zit ik er natuurlijk lekker in, dus mocht jij ook een ernstig tekort aan werkende site, webteksten of communicatieadvies hebben, neem gerust contact met me op.